..."""..دراوج تنهایی.."""...

تا کي عاشق باشم و از عشقم دور ؟ تا کي اسير تنهايي هايم باشم و از يارم دور .....؟
تا کي بايد به خاطر دوري تو اشک بريزم و حسرت آن دستهاي گرمت را بکشم...؟

نميدانم چرا رفتی ...
نميدانم چرا !!! شايد خطا کردم

و تو ... بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی
نميدانم کجا؟! تا کی؟! برای چه؟!
ولی رفتی ...

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی داشت ،
تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود
و بعد از رفتن تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
و من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دريا چه بغضی کرد
ميدانم  تو نام مرا از ياد خواهی برد

هنوز آشفته چشمان زيبای توام ... برگرد!
ببين که سرنوشت من چه خواهد شد
و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد
کسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:
تو هم در پاسخ اين بی وفاييها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
...
و من در حالتی ما بين اشک و حسرت و ترديد
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاييزی ترين ويرانی يک دل
ميان غصه ای از جنس بغض کوچک يک ابر

نميدانم چرا !!!
شايد به رسم عادت" پروانگی مان "
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم.

در برق آن نگاهت  هرشب رهایم ای دوست   

     چشمان پرفروغت میعادگاه عشق است       

          گربی توزنده بودم گو بی وفایم ای دوست.              

اي کاش آسمان حرف کوير را درک مي کرد و اشک خود را نثار گونه هاي خشک او مي کرد ! اي کاش واژه ي حقيقت آنقدر با دلها صميمي بود که براي بيانش نيازي به شهامت نبود ! اي کاش دلها آنقدر خالص بود که دعاي قلب بعد از پايين آمدن دستها مستجاب مي شد ! اي کاش پروانه عشق را در سوختن شمع مي ديد و او را باور مي کرد ! اي کاش با هم بودن معني عاطفه را درک مي کرد !!!

غروب بود،گل آفتاب گردان تو آسمون به دنبال خورشيد ميگشت.
ستاره به گل چشمك زد، گل سرش رو پايين انداخت وگفت
گلها هرگز خيانت نمي كنند.

دفتر دلم را باز می کنم . تکه پری را در دست دارم . کاغذم ، صفحۀ سفیدِ  بومی ست که در گوشه ای از اتاقم ، پشت تخت خوابم ، کنار تنها توپ قرمزم به دیوار سفیدی تکیه داده است . بومم را بر می دارم ، پایۀ چوب ، استوار . قطعۀ سفید را بر آن آشکار می سازم . قلم مو ، نه . تکۀ پر را بر می دارم ، دواتم در آن گوشۀ میز تحریرم است . می آورمش . چهار پایه را رو به روی بوم می گذارم ، می نشینم و می نویسم . از چه ؟ نمی دانم . تنها دوست می دارم حرکات دستم را که واژه ها را می نویسند ، ببینم . اما چه ؟ بالای صفحۀ  بوم را یک دایره می کشم ، با چند خط در کنار که به بیرون ختم می شوند . در داخلش می نویسم " خورشید خانوم " . سرم را کمی کج می کنم و لبخندی بر لبانم دیده می شود . " خوب شده " . رنگ زرد را دوستانه بر آن می کشم . دوباره دستم را بالا می آورم ولی به سمت پایین صفحه . تپه مانندی می کشم ، بالا  و پایین . رنگ سبز را بر تپه ها می ریزم و می لغزند . کمی فوتش می کنم تا زود تر خشک شود . دوباره دستم را بالا می آورم . سمت راست تپه ها را نشانه می گیرم و سریع دو خط به بالا می کشم و نیم دایره ماننده بر بالایش ؛ درختی می شود و تنه ای . سبز و قهوه ای . شاید هم چند دانه گیلاس آن بالا نشسته اند . دوباره دستم را بالا می آورم و یک دایرۀ کوچک ، یه خط بلند در پایینش ، دو خط کوچک در بالا و پایین ، می شود یک آدمک خط خطی . زیبا می شود . می نویسم " ادمک دوست داشتنی " . یک شاخه گل سرخ هم در دستش می گذارم . دیگر زیباتر می شود . تنها یک چیز می دانم که امید شاخه گلی در دست داشتن را نباید از دست داد .

نقاشی من همراه با تکه ای پر می شود ولی رنگ پر ، کم رنگ تر .

غصه اگه پيرم كنه ، غم اگه زنجيرم كنه

 
دست بزرگ آسمون ، اگه زمينگيرم كنه

تو باغ شب دوباره ، مي تونم از ستاره ، يه باغچه گل بكارم

شب و ديوار برج در بسته ، با صد تا ديو كمر بسته

                                              

سلام. از اینکه قدم بر روی چشم ماگذاشته اید ممنون وقتی میخواستی بری نظر یادت نره شاید ازتنهایی بیرون بیام .با آرزوی موفقیت

چه قدر سخته تو چشمای کسی که یه روز تمام عشقت رو ازت دزديده
و به جاش يه زخم هميشگی رو به قلبت هديه داد زل بزنی
و به جای اينکه لبريز از کينه و نفرت بشی
حس کنی که هنوزم دوسش داری
چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواری تکيه بدی
که يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده...
چه قدر سخته تو خيالت ساعت ها باهاش حرف بزنی امّا وقتی ديديش
هيچ چيزی جز سلام نتونی بگی...
چه قدر سخته وقتی پشتت بهشه
دونه های اشک گونه هاتو خيس کنه
امّا مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش داری!!!

شيشه اي مي شكند يك نفر مي پرسد: چرا شيشه شكست؟

 مادر مي گويد: شايد اين رفع بلاست.

يك نفر زمزمه كرد: باد سرد وحشي مثل يك كودك شيطان آمد.

شيشه ي پنجره را زود شكست. كاش امشب كه دلم

مثل آن شيشه ي مغرور شكست، عابري خنده كنان مي آمد

تكه اي از آن را برمي داشت مرهمي بر دل تنگم مي شد.

اما امشب ديدم هيچ كس، هيچ نگفت، غصه ام را نشنيد.

 از خودم مي پرسم: آيا ارزش قلب من از شيشه ي پنجره هم

كمتر است؟

 دل من سخت شكست اما، هيچ كس.....

خوبتری مرحله ی عشق همین است ،

از من تو همان چیز بخواهی که ندارم.

سرم امشب هواي تازه داره
                                        هواي شهرپرآوازه داره

     دلم خون شد زتنهايي خدايا

                                غريبي بي کسي اندازه داره

نمی دونم

نمی دونم چطوری بهش بگم

چطوری بگم که عاشقش شدم

عاشق اون نگاه گرمش

عاشق اون مهرش که تو دلم رفته

چطوری بهش بگم

اون به من خیلی اعتماد داره

اصلا فکرشو نمیکنه

من

نمیدونم چی میشه اگه بفهمه

شاید برای همیشه از من دور بشه

دیگه نتونم کنار باشم

و این حس یک عاشقه

که سر دوراهی مونده

باید تصمیم بگیره

 باید عشقشو با خبر کنه؟

نمی دونم

از این دله تنگ هر چه بگی بازم کمه

توی دفتر ثبت دلتنگی ها

میخوام جملتو تموم کنم اما نمیشه

میخام دیگه بس کنم اما انگار

خود دل میگه بگو

بیشتر از غم من بگو

بگو برای همگان تا بدانند

 دل تنهاترین است

سرنوشت سه دفعه بهت دروغ میگه؟!

اولین بار وقتی به دنیات میاره...

دومین بار وقتی عاشقت میکنه...

سومین بار هم زندگی رو ازت میگیره تا بفهمی همش خواب بود و بس...

همه مي پرسند « چرا شكسته دلت ؟ مثل آنكه تنهايي ؟ ... چقدر هم تنها!پاسخ

يك دريا را در قطره نمي توان پيدا كرد ... و سخن هزاران سال را در لحظه نمي شود جستجو كرد ....حرفهاي ساده من چقدر در هزارتوي ذهن پيچيده مي شود ؟ مگر ساده تر از اين هم مي توان صحبت كرد ؟‌! من از قله نمي آيم ... دره هم جاي من نيست ... من شهسوار عشقم و عشق همراه باد هميشه فرار مي كند

مثل آینه شکستم ، تو ندیدی          صدای شکستنم رو نشنیدی

یادته بهت می ‌گفتم نمی مونی            دیدی آخرش به حرف من رسیدی

پیچک های باغچمون خشک شد و پژمرد

خاطرات ما رو توی قصه ها برد

دلی‌ که حتی به حرف های تو خوش بود

دیدی آخرش چه جور تو دست تو مرد 

من رو دادی به بهانه                 به یه حرف عاشقانه

                       چه فروختی من رو آسون               زیر قیمت ، هیچ و ارزون                                                

  آروم آروم ، بازی بازی      
                      
                  زندگیم ، دادی به بازی                      

                 ما که باختیم و تموم شد                    

الهی خودت نبازی   

                      تو نبودی ، تو ندیدی           بغض و هق هق نشنیدی                    

           واسه بودن تو موندم              تو چه بی‌ خیال پریدی            
. . .

سر كلاس ادبيات معلم گفت :

 فعل رفتن رو صرف كن

گفتم : رفتم ...رفتي ...رفت

ساكت مي شوم ، مي خندم ،

 ولي خنده ام تلخ مي شود

معلم داد مي زند : خوب بعد ؟ ادامه بده

و من مي گويم : رفت ...رفت ...رفت

رفت و دلم شكست ...غم رو دلم نشست

رفت و شاديم مُرد ...

شور و نشاط رو از دلم برد

رفت ...رفت ...رفت

و من مي خندم و مي گويم :

خنده تلخ من از گريه غم انگيز تر است

كارم از گريه گذشته كه به آن مي خندم

عزیزم
 میدونی چه قدر دلم برات تنگ شده؟
حرفای من اینجاست توو سینم
جایی که هر لحظه دنبالت میگرده
منتظره تا برگردی
خودتم نمیدونی چه قدر دلم برات تنگ شده
دلم میخواد این دلتنگیا و دوری زودتر تموم شه
هروقت بهت میگم بی تابتم زودتر برگرد
میگی تموم میشه عزیزم یه ذره دیگه مونده
نمیدونم این یه ذره چرا اینقدر طول میکشه
احساس میکنم توو این دوریا پیرشدم
خسته ام
خیلی خسته
حتی وقتی میایی بازم دلم برات تنگه
چون میدونم میخوایی زود بری
نمیدونم چرا سهم منی که عاشقتم چرا اینقدر از کنار تو بودن کمه
تمام لحظاتی که کنار تو هستم دلم میخواد توو آغوشت گریه کنم
اما تو نمیذاری گریه کنم
اما وقتی میری گریه هام شروع میشه
میدونم باید دوباره روزای زیادی رو دوور از تو سپری کنم
نازنینم چرا اینقد ازم دوری
قلب من خسته اس....
خیلی خسته.....

با تو دوباره من شدم
عاشق جان و تن شدم
با تو گل از گلم شکفت
با تو دوباره زن شدم

با تو جوانه زد همه
شاخه خشک پیکرم
از تو پر از ترانه شد
برگ سفید دفترم

با تو دوباره جون گرفت
هر چی که در من مرده بود
انگار پسم داد زندگی
هر چی امانت برده بود

با تو نگاه مات من
پر از گلهای ناز شد
گل لبان بسته ام
به شوق بوسه باز شد

با تو تمام خستگی
از تن من به در شده
درد غریبی کم کمک
مرده و بی اثر شده

با تو دوباره میرسم
به حد بی حساب زن
به اوج بخشش و غرور
به مرز عشق ناب زن

با تو درخت پر برم
با تو ز بیش بیشترم
از بهترینها بهترم

من با تو چیز دیگرم

چقدر خوب و روشن است نماي چشم هاي تو

                                              نميرسد ستاره اي به پاي چشم هاي تو

به ماه خيره مي شوم فقط و گريه مي کنم

                                             دلم که تنگ ميشود براي چشم هاي تو

و هي مرور ميکنم نگاه اول تو را

                                         اگر نمي رسد به من صداي چشم هاي تو

تو تاکه پلک مي زني به سجده ميرود دلم

                                               به پيشگاه اعظم خداي چشم هاي تو

شبي خراب مي شود حصارهاي فاصله

                                           و آب مي شود دلم به پاي چشم هاي تو

پیرمردی صبح زود از خانه اش خارج شد. در راه با یک ماشین تصادف کرد و آسیب دید عابرانی که رد می شدند به سرعت او را به اولین درمانگاه رساندند . .پرستاران ابتدا زخمهای پیرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند: "باید ازت عکسبرداری بشه تا مطمئن بشيم جائی از بدنت آسیب ديدگي يا شکستگی نداشته باشه "
پیرمرد غمگین شد، گفت خيلي عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست .
پرستاران از او دلیل عجله اش را پرسیدند :
او گفت : همسرم در خانه سالمندان است. هر روز صبح من به آنجا می روم و صبحانه را با او می خورم. امروز به حد كافي دير شده نمی خواهم تاخير من بيشتر شود !يكي از پرستاران به او گفت : خودمان به او خبر می دهیم تا منتظرت نماند .
پیرمرد با اندوه ! گفت : خیلی متأسفم. او آلزایمر دارد . چیزی را متوجه نخواهد شد ! او حتی مرا هم نمی شناسد !
پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی داند شما چه کسی هستید، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می روید؟
پیرمرد با صدایی گرفته ، به آرامی گفت: اما من که می دانم او چه کسی است !